Μετά από προσπάθειες μηνών και πολύ γκρίνια σε φίλους blog-ίτες και νυν συνblog-ίτες (ουάου!) τα κατάφερα..να στήσω μια παράγκα στο διαδίκτυο. Του χρόνου θα μπούν τα πρώτα μπετά λόγω, κυρίως, της αναβλητικότητάς μου. Για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, ζώντας στον Αρκτικό Κύκλο, στο παγωμένο Ροβανιέμι, πρέπει να την έχω πάθει τη ζημιά στους βιορυθμούς. Κι αυτό το αναθεματισμένο βιολογικό ρολόι σε μένα κάνει μόνο ΚΟΥΚΟΥ ΚΟΥΚΟΥ!
Είμαι μια ελληνίδα στη Λαπωνία. Εδώ και 2 χρόνια μένω μόνιμα εδώ. Και εξαιτίας αυτής μου της ιδιομορφίας (συνδυασμός εξωτικής ομορφιάς -άκου τώρα!!- και της έλλειψης άλλου αντιπροσώπου του είδους) λατρεύομαι σαν Ελληνίδα Θεά από τον αρσενικό πληθυσμό και από τον άλλο μισό είμαι η πέτρα του σκανδάλου, ο αποδιοπομπαίος τράγος και η κατσίκα μαζί. Την σκύλα την ανέφερα; Α, ναι, κι αυτό.. . Όμως είμαι ένα ανθρώπινο πλάσμα γεμάτο φόβους, ανασφάλειες και τραύματα που έχω ανάγκη από άλλα ανθρώπινα πλάσματα που επίσης είναι γεμάτα φόβους, ανασφάλειες και τραύματα.
Πώς βρέθηκα εδώ? Τι να πω? Συνήθως όταν με ρωτάνε, λέω: «Το ξέρετε αυτό το τραγούδι που λέει: ‘Πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή;’ ». Αυτό έκανα. Βαρέθηκα το ρουσφέτι, την κομματοποίηση στα πανεπιστήμια, τους γύφτουλες, τους πέφτουλες και πολλά άλλα που τα βλέπετε κι εσείς καθημερινά και νιώθετε ένα κόμπο στο λαιμό. Έφτασα σε αυτό το σημείο να φωνάξω ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ. Το σκέφτηκα, το συζήτησα, το έπραξα. Έγινα ψυχολογικός μετανάστης. Τη βαρέθηκα την Ελλάδα και τους μίζερους ανθρώπους της. Στο Βόρειο Πόλο ήρθα. Είναι καλά;;
Σκεφτείτε τι πιέση μου ασκήθηκε και με έστειλε τόόόόσο μακριά. Αν είναι για καλό, χαλάλι.. Μόνο μια κραυγή σας στέλνω και λέει: Μπουγάτσα…άτσα.. άτσα.. Συνεχίζεται!
